บทที่ 8 บทที่ 7 อาการป่วยของหญิงสาว
บทที่ 7 อาการป่วยของหญิงสาว
ตลอดทั้งวันที่เราเดินทางพักผ่อนหย่อนใจกันที่ย่านช้อปปิ้งในฮ่องกง แต่อริษาที่ทุกครั้งจะตื่นตาตื่นใจลากกระเป๋าเดินทางใบว่างเพื่อซื้อขนมติดไม้ติดมือไปฝากพวกลูกน้องที่บริษัท แต่วันนี้เธอไม่ทำเช่นนั้นแถมยังไม่สดชื่นและมีอาการไม่สบายอย่างเห็นได้ชัดอีกด้วย
“ไหวหรือเปล่าริษา” นันท์เลขาใหญ่ถามลูกน้องสาวที่หน้าซีดเซียวอยู่หน้าช้อปกระเป๋าแบรนด์เนม
“ไหวไหมถึงหน้าร้านที่อยากได้แล้วไม่ใช่หรือไง” เจ้านายหนุ่มหันมาถาม หากเป็นเวลาอื่นอริษาคงพุ่งตรงเข้าไปเลือกกระเป๋าที่อยากได้แล้ว แต่ตอนนี้เธอกลับโบกไม้โบกมือบอกว่าไม่ไหว เธอต้องการกลับที่พัก
“คุณกันต์กับคุณนันท์เชิญเลยค่ะ และกระเป๋าของริษาติดไว้ก่อนนะคะ ริษาขอกลับก่อน” อริษาพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแต่แล้วหน้าก็มืดลงพร้อมกับร่างที่โงนเงนจนคนเป็นเจ้านายต้องโผกายไปรับไว้
“กลับดีกว่านันท์เรียกคนรถมาเลย”
“แต่กระเป๋าของคุณแม่คุณกันต์ยังไม่ได้เลยนะคะ”
“ที่ไทยก็มีขายคุณจะอะไรกับคำพูดแม่ผมนักหนา” อริษาลืมตามาเถียงไม่ไหว เธอซุกซบใบหน้าลงกับอกแกร่ง ก่อนจะยอมให้เขาถูลู่ถูกังเธอไปขึ้นรถ
ตลอดทั้งทางหญิงสาววิงเวียนและร้องบอกคนขับให้แวะข้างทางเพื่อที่เธอจะปลดปล่อยของเสีย กุณณกันต์กดกระจกลงมองคนที่โก่งคออาเจียนเอาเป็นเอาตาย เขามองเธอด้วยความไม่พอใจเพราะเขาลงไปเพื่อจะเอาน้ำให้เธอบ้วนปากแต่หญิงสาวกลับไล่เขาเสียงดังลั่น!
“ทิ้งไว้ที่นี่แล้วให้กลับโรงแรมเองอีกไหมนันท์” นันท์ที่นั่งอยู่เบาะด้านหน้าหัวเราะ เขารู้ว่าเจ้านายไม่คิดจะทำเช่นนั้นจริง ๆ หรอก
“ริษาคงกลัวคุณเห็นเธออาเจียนแหละครับ เธอคงอาย” นักธุรกิจหนุ่มส่ายหน้า
เอาเข้าจริงระหว่างเขากับเลขาคนสนิทคนนี้ไม่มีอะไรน่าอาย เพราะแม้กระทั่งไปซื้อผ้าอนามัยให้เธอเขาก็เคยทำแล้ว!
“เห้อ!” ร่างบางทิ้งตัวลงกับเบาะรถด้านหลัง ก่อนจะซุกใบหน้าเข้ากับกระจกรถที่แดดส่องเข้ามาด้วย
“นันท์แวะโรงพยาบาลด้วย”
“ไม่ค่ะ! อะ...เอ่อ ไม่ไปค่ะคุณกันต์ คือริษาคงกินอาหารเยอะไปหน่อย ริษาจัดการตัวเองได้ค่ะไม่ไปนะคะ ไม่อยากไป”
“คุณเห็นตัวเองบ้างไหมว่าสภาพเป็นยังไง ถ้าแบบนี้คุณเป็นอะไรมาผมไม่แย่หรือไง ไปนันท์แวะโรงพยาบาล!”
“คุณกันต์ไม่เอาาาา” ฝ่ามือเล็กจับท่อนแขนแกร่งและออกแรงเขย่า ก่อนกุณณกันต์จะมองหน้าซีดเซียวนั่นด้วยแววตาดุ ๆ
“ริษาไม่อยากโดนฉีดยา เดี๋ยวริษาก็หายแล้ว”
น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยบอกเจ้านายหนุ่ม ก่อนจะหลับตาลง ศีรษะเธอหมุนติ้วจนไม่สามารถลืมตาขึ้นได้ และนั่นก็ทำให้กุณณกันต์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวร้องไห้ออกมาเสียอย่างนั้น
“งั้นกลับโรงแรมเลย” มือหนาคว้าศีรษะของคนที่สะอื้นไห้อยู่ข้าง ๆ ให้โน้มลงมานอนบนตักเขาแทน ความอุ่นร้อนของหน้าผากที่วางทาบอยู่บนหน้าตักแกร่งนั้น กุณณกันต์อดที่จะใช้หลังมือแตะลงตามลำคอเลขาสาวไม่ได้
“ริษาไม่ได้โรงพยาบาลนะคะ”
“รู้แล้ว แต่จะต้องกินยาเข้าใจไหม”
“ริษาจะกินยาค่ะ กินหมดเลย”
